<< Bijna voorbij
So long, farewell >>


Klein wild

Christchurch ligt op de Canterbury Plains, een gebied ter grootte van Noord- en Zuidholland samen. Het is net zo vlak als Nederland. Verschil is dat hier op een goede dag (zoals vandaag) in het oosten op een kilometer of veertig afstand de helderwitte toppen van de Southern Alps te zien zijn. En aan de westkant ligt de Banks Peninsula.

De omgeving van Christchurch. De Banks Peninsula is op elke kaart van NZ zichtbaar. (De rode cijfers zijn wegnummers)De Banks Peninsula wordt gevormd door een paar enorme, brede, lage, verweerde vulkanen die hier tegen de kust aan liggen en zo een plotseling heuvelachtig schiereiland vormen. Het is op elke kaart en satellietfoto van NZ meteen zichtbaar als het min of meer ronde uitsteeksel halverwege de oostelijke (rechts) kust van het Zuideiland.
De heuvels zijn vanuit heel Christchurch zichtbaar.

Akaroa wordt de Riviera van Christchurch genoemd, maar dit is hopeloos overdreven. Er wonen zo'n 700 mensen, er zijn geen grote jachten en geen indrukwekkende boulevards. Palmbomen staan er wel, maar dat is nauwelijks bijzonder hier.De vulkaan heeft verschillende baaien waar valleien de zee in lopen, en een van die valleien loopt zelfs door tot de krater in het hart van de vulkaan. Dit vormt een perfecte natuurlijke haven, en walvisvaarders maakten hier al lang geleden graag gebruik van.
Tegenwoordig ligt er het dorp Akaroa, prachtig gelegen tegen de heuvels langs het water. Vanaf hier worden dolfijncruises georganiseerd, en ik hoopte vandaag meer geluk te hebben dan in Kaikoura.

De Hector dolfijnen waren duidelijk de boot van alle kanten aan het bekijken - af en toe zwommen ze ondersteboven om de kiel van dichtbij te zien. Jammer genoeg is het vrijwel onmogelijk om goede foto's te maken te maken als ze onder water zwemmen.We waren nog maar kort aan het varen en er speelden al een groep van vijf dolfijnen voor de boeg van de boot. Het waren Hector dolfijnen, de kleinste dolfijnsoort die er is (niet langer dan anderhalve meter). Ze zijn erg nieuwsgierig, speels en actief. Hun unieke afgeronde rugvin die lijkt op een van de oren van een beroemde muis en hun kleine formaat geven hen de bijnaam "Mickey Mouse dolfijn".

Zwemmen met dolfijnen was overduidelijk een bijzondere ervaring. Wij konden van een afstandje meegenieten, maar vanaf een boot is toch heel anders dan die dieren op een armlengte afstand (toevallig even niet op deze foto).Eenmaal buiten de baai, op de oceaan, kwamen we een veel grotere groep Hector dolfijnen tegen, rond een "zwemmen met dolfijnen" boot (had ik ook graag gewild, maar was al volgeboekt). Dit keer was dus inderdaad een groter succes.

Ondanks de flinke bries en aardige deining werd er ook niemand zeeziek. Wel zijn een paar mensen die zich niet goed hadden ingesmeerd aardig verbrand (het was een graad of 18 met een strak blauwe lucht - al jaloers?).


Heel bijzonder: de dolfijnen waren tikkertje aan het doen. Een van hen had zeewier om zijn staart, en de anderen probeerden dat van hem af te pakken. Let wel, dit zijn wilde, ongetrainde dieren.Weer een dag met perfect weer en een heerlijke omgeving. Ik ben absoluut verliefd op dit land.De eerste kolonisten die hier aan land kwamen waren Fransen. Onze kapitein was de zevende generatie vanaf hen. In het dorp herinneren veel dingen en namen aan die Franse tijd.Ook bij dit huis uit de tijd van de eerste Europeanen wappert de Franse vlag.Ook hier waren nog sporen van de aardbeving van twee maanden geleden. Een aantal oudere gebouwen was nog gesloten, met waarschuwingslint en dit soort bericht op de deur.Mijn auto voor deze laatste paar dagen. Handgeschakeld is echt lastiger met al die heuvels en bochten hier. Op de achtergrond, boven het dak van de auto, ligt Akaroa aan de overkant van de baai. Rechts daarvan is de doorgang naar de eindeloze Stille Oceaan te zien.Op de terugweg in de kleine maar belangrijke havenstad Lyttelton: een Russische vissersboot. Beetje verroest maar nog gewoon actief.Ook in Lyttelton heeft de aardbeving zijn sporen nagelaten. Dit historische gebouw zal moeten worden gesloopt, tot verdriet van alle inwoners hier. Blijkbaar werd hier trouwens bier van Nederlandse makelij getapt.


9 november 19:34 - Jolanda

Yep! Het is daar beter weer dan hier (5 graden, een staalgrijze lucht en hier en daar wat gemiezer). Je hebt weer prachtige plaatjes en deze keer is de boottoch gelukkig beter geslaagd!! Alweer de laatste week van je vakantie die vast eindeloos leek voor je er aan begon... Blijf genieten!! Hartelijke groeten!!


<< Bijna voorbij
So long, farewell >>